‘Vatan sevgisi’, insanın doğup büyüdüğü köy, şehir ve ülkesi için kalbinde duyduğu yakınlık ve sevgiye denir.

Bu sevgi, vatanın yalnız hava, su ve toprağının güzelliğinden, dost ve akrabalarının orada bulunmasından olmadığı gibi yalnızca geçimin kazanıldığı yere de indirgenemez. Vatan, içinde yaşayan toplumun huzur ve güvenini içine alan ve düşünülebilen bütün milli faktörlerle gelişen bir histir.

Seyredilmesi insana huzur veren güzel çiçekler bile doğduğu topraktan ayrıldığı ve kendisini yetiştiren fidandan koparılıp yabancılar eline düştüğü zaman isterse altın vazolara konulsun solar ve ölürler. İnsan vatanından ayrıldığı zaman yaşlı gözleri ardında, akıl ve fikri çocuklarında, ailesinde, tarlasında ve bahçesinde kalır da gittiği yerlerde gördüğü büyük saraylar, köşkler, bağlar ve bahçeler gözünde sıradan şeyler görünür. İşte bunlar hep ‘vatan sevgisi’nin ürünüdür. (Tasvir-i Ahlâk, A. Rıfat)