El sıkışma demek olan tokalaşma, İslam Kaynaklarında “müsâfaha” kelimesiyle ifade edilir. Hoşgörülü olma ve bağışlama anlamına gelen “safh” ile aynı kökten türemiştir. Kuran-ı Kerim’de sekiz ayette bu kökten türeyen fiiller yer almıştır.

Müsafâha kelimesiyle adlandırılmakla tokalaşma; insanlar arasında karşılıklı olarak bağışlayıcı ve hoşgörülü davranışın geçerli olduğunu gösteren bir hareket olarak nitelendirilmiş olmaktadır. El sıkışan insanlar, bu sıcakla jestle, kardeşçe bir ilişki içinde olduklarını ve aralarında samimi bir yakınlık bulunduğunu ortaya koymuşlardır. Müsâfaha sünnettir ve Rasûlüllah tarafından büyük önem verilen bir iyi davranış örneğidir. Barış ve dostluk belirtisi mahiyetinde olduğu için özellikle teşvik ve tavsiye edilmiştir. İyi niyetin ve nezaketin toplumda yaygınlık kazanmasını sağlayan gönüllü ve sembolik bir harekettir ve sosyal hayata kalite getiren bir davranıştır.

Bir hadislerinde Rasûlüllah; “Birbirleriyle karşılaşan iki müslüman el sıkıştığında, daha oradan ayrılmadan hataları affedilir”. Buyurmuşlardır. Ancak tokalaşma yalnızca erkekler arasında geçerli sünnettir. Çünkü bir çok hadis kaynağında yer alan rivayetler Rasûlüllah’ın kadınlarla el sıkışmadığın göstermektedir. “Msl, Nesâi, Bey’a, 18; İbn Mace, Cihad, 43 Müsned, II, 213, VI, 357).