‘İnatçılık’, gerek doğru ve gerekse yanlış kendi istek ve düşüncelerinde ısrarcı olmak demektir. Bu hal, galip gelmeyi sevmek ve bununla gururlanmaktan doğar.

Kibir ve gururun kötü ağacının çürük meyvelerinden biri olan inadın sonu çoğunlukla ayıplanmayı ve utanmayı doğurur. Buna rağmen sahibi uyanmaz. Çünkü inadın ve onu da içine alan bir özelliği vardır. İnat her zaman savunmasız ve etkisiz insanlara karşı cereyan eder. Güç ve servet sahibi kişilerin doğruluğun aksi yönde olan inatları hatır ve bir ümit için dinlenebilir, edepsizlerin ki şerlerinden sakınılarak yanlarına bırakılırsa da zayıf ve acizlerinki hemen yüzlerine vurulur. İnat, aşağılık bir özellik olduğu için akıllı kişiler doğru ve yanlış hiçbir madde üzerinde inatçı kişilerle tartışmaya girişmezler. Rakipleri demagoji ve inada saptıkları zaman karşılık vermeyip konuşmayarak cevap verirler.

Bu dünya da öyle inatçılar vardır ki, kendi sözlerinin olması için ellerinden gelen her şeyi yaparlar, hatta bir zamanlar inatçı bir kişinin (bir kölenin) efendisine zarar amacıyla kendi kendisini öldürdüğü anlatılmaktadır. (Tasvir-i Ahlâk, A. Rıfat.)