‘Emniyet’, güvenlik, güven içinde olmak, korku duymamak demektir.

Emniyet, şehirlerin, köylerin, ülkelerin bayındır olmasının tek ölçüsü ve insanın huzur ve refahının ilk şartıdır. Emniyet ve güven olmayan bir ülke ne kadar bayındır, gelişmiş ve süslenmiş olursa olsun, içindeki insanları huzursuz oldukları için gerçekte yıkık dökük bir virane gibidir. Çünkü maddi güzellikler, insanı tek başına mutluluğa ulaştıramamaktadırlar.

Mal, can ve ırzda emniyetin yok olması ve bu konularda çeşitli tehlikelerin belirmesi insanlık dünyasının en büyük düşmanıdır. Emniyet ancak din, Allah emri ve kanunlara itaat ve bunların korunası ile görevli hükümet varlığı ile gerçekleşir.

Başkalarına emniyet etmeyene güvenmek doğru değildir. Çünkü hiç kimseye güvenmemek şeklinde beliren ifrat ancak vesvese ve evhamdan doğar. Evham ise bir insanda varlığı olmayan hal üzerine sürükleyici, yani olmayan bir şeyi var gibi, ya da var olanı yok gibi gösterici olduğundan evham sahibinin aklının yetersizliğine karar verilir.

Ahlâk bilginleri diyorlar ki: “Emniyetsizlik yüz gösterince, dostluk ve insaf ortadan kalkar.” Demek oluyor ki, dostluk ve insaf güvenin varlığı ile ayakta durmaktadır.

Ticari ilişkilerinde en sağlam temel olan Emniyet üzerine ticaretini kurmayıp, çıkarlarını herkesi aldatmak gibi acı ve ağır bir yol üzerinde gören bir alış-veriş sahibinin başarılı olamayacağı ve kendisinin de başkaları tarafından aynı şekilde aldatılarak cezasını bulacağı kesindir.

Müslümanlar birbirine güvenmeli ve tümü güvenilir kişi olmalıdır. Güvenilir kişi ünvanı, öyle bir unvan ve şereftir ki, bunu elde eden insan, toplumun her kesiminde şeref kazanır, sözü geçerli olur, maddi sıkıntı çekmez ve ahiretteki makamı da yüksektir.