Kötü söz, söylemek, pis kelimeleri ağza alıp küfretmek. Bu nevi sözler yalansa haram olup günahı gerektirdiği apaçıktır. Yalan değilse dahi aklen çirkin, şe ran haramdır, söylenen günahkardır. Sebebi bu nevi sözler tabiatı itibariyle pis, adi ve cibilliyet noktasından habistir. Hadis-i Şerafte böyle buyrulur: “Çirkin (olan söz) den sakınınız. Muhakkak Allah Teala fuhşu (çirkin sözü) sevmez. “

Yine Peygamber Efendimiz hakiki mü’ minin çirkin söz söylemiyeceğini belirtmiştir.

Rivayet olunur ki, Yahudilerden bir taife (Allah onlara lanet etsin) Allahım Resulihi Hazreti Muhammed (S.A.V.) yanına gelip “Esselamü Aleyk” der gibi, “Esselamü Aleyke” dediler. “ Sam onların dilinde ölüm manasınaydı. Allah Resulü .” Aleyküm “ diye cevap verdi. Ayşe ( R.A)

Sabredemeyip onlara kötü söz söyleyince Resulullah menetti.

Sana gereken mülayim olmandır, buyurdular. Ayşe ( R.A) Ya Resullah dediklerini işitmediniz mi ? deyince, Allah Resulü “işittim “ lakin Aleyküm demek suretiyle reddettim. Buyurup şöyle dedi.

“Muhakkak Allah rıfk sahibidir, her işte yumuşak davrananları sever.”

Güzel ahlak ve hikmet sahibi kişiye ve aklı başında mü’ mine çirkin sözlerden hezeyandan uzaklaştırıp lisanını süslemek için bu hadis yeter.

Muğire oğlu İbrahim’ in şöyle dediği rivayet edilir. “ Çirkin söyleyen kişi kıyamet gününde köpek süretinde haşrolunur.

Bunu anlamak için uzunca düşünüp incelemeye hacet yoktur. Zira bir insan dünyada hangi çirkin huy ve pis gidişat üzerine olursa kıyamette bir hayvan şeklinde diriltir ki, o özellik o hayvanda vardır. Çünkü söz söyleyen kişi yapışarak eza ve hakaret eden köpek gibi olur. Buna göre kıyamette o surette haşrolunması uzak bir ihtimal değildir.

İmam Gazali ( Allahın rahmeti ona olsun) der ki:

Fuhşun haddi ve hakikati, çirkin işleri açık sözlerle anıp söylemektir. Mesela: Cima ve organını açık sözle, çirkin lakaplarla söylemektir ki. Fesatçı kişiler arasında yaygındır, dürüst kimseler ise ondan kaçınırlar. İşte bu nev’ i sözleri gizlemeyip, açıkça söylemek fuhştur.

Kur’an-ı Azimde ciman’ın ‘ mes lems duhul ve sohbet’ kelimeleriyle tabir buyurulması bu edebe riayet içindir.

Bu nev’i sözler kişiler tarafından çoğunlukla fuhş sadedinde söylenir. Bazısı bazısından çirkin olmakta daha fazladır. En hafifleri bile mekruhtur.

Ağırları ise haramdır. Kadınlar ve haremi olanlar topluluklarda, onlardan isim olarak değil de , kinaye olarak anmalıdırlar.

Fuhşun sebebi ya başkasına ezadır, ya adiliklerle karışma haline girmektir ve fısk ile lisanı fuhşa alıştırmaktır.

İlacı: Çirkinliğini hatırlamak, buna dair hadis ve haberleri düşünüp, dilini edepsizce sözlerden uzak tutmaya çalışmaktır.