‘Tekellüf’, insanın başkalarına ikram ederken onu beğendirmek amacıyla normalin üstünde zahmet çekip masrafa girmek ve gösteriş yapmak demektir.

Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “ben ve benim ümmetimden olan muttakiler tekellüften uzaktırlar.” Görüldüğü gibi Peygamberimiz ümmetini ‘tekkelüf’ten sakındırmıştır.

Külfet, ülfete de engel olur. Yani insanlara arasında kaynaşma ve yakınlaşmayı önler. Çünkü külfet eden insanla sohbet edip dost olacak insanlar onun bu gereksiz külfetlerini görünce ondan uzaklaşır. Zorunlu olmadıkça onu yanına yaklaşmaz.

Konuşma sırasında fesahat (güzel konuşma) arzusuyla tekellüf ve zorlaştırmak ve söze uzun uzun girişlerle başlayıp, sanatlı konuşmak da sevilen bir huy değildir.