‘Münazara’, konuşan iki kişinin veya iki tarafın, gerçeği ortaya çıkarmak amacıyla, öne sürdükleri görüşlerini, kesin delillere dayandırarak bütün fikir güçleriyle savunmaları ve böylece beraberce düşünce üretmeleri demektir.

‘Münazara’ kelime olarak ‘nazar’ yani (bakma) kökünden türemiştir.

Karşılıklı olarak bir konuya bakmak, anlamındadır. Bakanlar Kurulu üyesi olan ‘bakanlara’ da Osmanlı döneminde aynı kökten ‘Nazır’ denilmekteydi.

‘Münazara’ yoluyla, doğruları ve yanlışları açığa çıkaran ortak amaçlı bir düşünce çabası gösterilmiş olur.

Münazara, bilimsel tartışma özelliğindedir. Bunun için de karşıt görüşlü kişiyi susturmak ve mağlup etmek esasına dayanan ‘Cedel’den ayrılır. Cedel’de taraflar savundukları tezi, mantık ve kelime oyunlarıyla sonuna kadar götürürler ve peşin hükümlerle hareket edip tartışırlar.

Amaç ve yöntemleri farklı olduğu için ‘cedel’de nefisler ön plana çıkarken münazara da akıl, mantık ve ilim ön plana çıkmaktadır. Bunun içinde ‘cedel’ kötü huylardan sayılmıştır.